มาตรการป้องกันปราบปรามอาชญากรรมทางอินเทอร์เน็ตที่เกี่ยวข้องกับ การละเมิดต่อเด็กในประเทศไทย

พิพัฒน์ จันทร์รวม
หลักสูตรหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาอาชญาวิทยาและการบริหารงานยุติธรรม มหาวิทยาลัยรังสิต (ผู้ประพันธ์บรรณกิจ)
Pipat Chanruam
Doctoral Student, Philosophy of Doctor Program in Criminology and Justice Administration, Rangsit University (Corresponding author)

จอมเดช ตรีเมฆ
วิทยาลัยผู้นำและนวัตกรรมสังคม มหาวิทยาลัยรังสิต
Jomdet Trimek
College of Leadership and Social Innovation, Rangsit University

บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสถานการณ์อาชญากรรมทางอินเทอร์เน็ตที่เกี่ยวข้องกับการละเมิดต่อเด็กในประเทศไทย และ 2) แสวงหามาตรการป้องกันปราบปรามอาชญากรรมทางอินเทอร์เน็ต ที่เกี่ยวข้องกับการละเมิดต่อเด็กในประเทศไทย โดยเป็นการศึกษาเชิงเอกสาร (Documentary Research) การสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) และจัดสัมมนากลุ่มย่อย (Focus Group) ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการป้องกันและปราบปรามการละเมิดทางเพศต่อเด็กทางอินเทอร์เน็ตของประเทศไทย ผลการศึกษาวิจัย พบว่า 1) สถานการณ์อาชญากรรมทางอินเทอร์เน็ตที่เกี่ยวข้องกับการละเมิดต่อเด็กในประเทศไทยในปัจจุบัน มีปัญหาที่พบในประเด็นต่าง ๆ อาทิเช่น ปัญหาสื่อลามกอนาจารเด็ก ปัญหาการชักนําหรือล่อลวงเด็กไปสู่สภาวะที่อาจเป็นอันตรายต่อการถูกละเมิด ปัญหาการแอบแฝงเนื้อหาลามกอนาจารต่าง ๆ ให้เด็กเสพผ่านสื่อสังคมออนไลน์ ปัญหาการคุกคามและการใช้ข้อมูลของเด็กเพื่อหาผลประโยชน์ เป็นต้น โดยมีพฤติกรรมและรูปแบบในการกระทำความผิดที่มีลักษณะที่แตกต่างกันไป แต่มีจุดเริ่มต้นเดียวกัน คือ วิธีการล่อลวงเด็กให้เกิดความเชื่อใจเพื่อล่วงละเมิดทางเพศหรือที่เรียกว่าการ “Grooming” และ 2) มาตรการป้องกันปราบปรามอาชญากรรมทางอินเทอร์เน็ตที่เกี่ยวข้องกับการละเมิดต่อเด็กในประเทศไทยที่สามารถนำมาใช้เป็นแนวทางในการแก้ไขปัญหา มีดังนี้ 2.1) มาตรการทางกฎหมาย 2.2) มาตรการในการบังคับใช้กฎหมาย 2.3) มาตรการต่อผู้กระทำผิด 2.4) มาตรการต่อสภาพแวดล้อมและสังคม 2.5) มาตรการต่อเหยื่อ และ 2.6) มาตรการทางเทคนิคอื่น ๆ โดยมาตรการที่นำเสนอเป็นแนวทางที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องนำมาใช้ ในปัจจุบัน และมีบางมาตรการที่งานวิจัยนี้นำเสนอเพื่อไปประยุกต์ใช้ได้ในอนาคต

คำสำคัญ: มาตรการป้องกันปราบปราม, อาชญากรรมทางอินเทอร์เน็ต, การละเมิดเด็ก, สื่อสังคมออนไลน์, การล่อลวงเด็ก

Abstract

This study aimed 1) to investigate the prevalence of internet-related crimes against children in Thailand, and 2) to propose preventative and repressive measures against such crimes. This study was documentary research conducted through in-depth interviews and a focus group discussion with individuals involved in the prevention and suppression of internet offenses against children in Thailand. The results of this research study showed that: 1) concerning the current state of internet crimes against children in Thailand, there were issues such as child pornography, inducing or luring children into dangerous and abusive situations, disguising inappropriate or obscene content for children via social media platforms, harassing and breaching children's information for financial gain, etc. The behaviors and patterns of committing offenses varied in different forms. However, they all began with the same objective: finding a way to entice children in order to earn their trust, a technique known as "Grooming." 2) The implementation of measures for the prevention and punishment of internet-related crimes against children in Thailand was considered a solution to the aforementioned issues. These measures included legal measures, law enforcement measures, offender-specific measures, victim-specific measures, environmental and social measures, and additional technical measures. Currently, the relevant agencies can utilize all of the presented measures as guidelines. Future implementation of the measures recommended by this study is advised.

Keywords: Measure to Prevention and Suppression, Internet Crimes, Child Abuse, Social Media, Grooming

รายการอ้างอิง
แคทราย จันทรากา. (2558). มาตรการทางกฎหมายของอาเซียนในการป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ [วิทยานิพนธ์ปริญญาโท ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง.
จินตนันท์ ชญาตร์ ศุภมิตร. (2561). ปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศต่อเด็กและการค้ามนุษย์ที่เกิดจากสื่อลามกอนาจารเด็ก อันส่งผลต่อการสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจและสังคม. วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร.
นรินทร์ เพชรทอง และเสกสัณ เครือคำ. (2561). สถานการณ์และรูปแบบของการท่องเที่ยวเพื่อมีเพศสัมพันธ์กับเด็กในกัมพูชา ไทย และลาวและข้อเสนอแนะในการแก้ปัญหา. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 58(4), 129-146.
ปฐมา นิรมร. (2558). การแก้ไขปัญหาการค้ามนุษย์: กรณีศึกษาเปรียบเทียบไทยและสหรัฐอเมริกา [วิทยานิพนธ์ปริญญาโท ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2499, เล่ม 73 ตอนที่ 95 (2499).
พรชัย ขันตรี, กฤษณพงค์ พูตระกูล และจอมเดช ตรีเมฆ. (2558). ทฤษฎีอาชญาวิทยา: หลักการงานวิจัยและนโยบายประยุกต์. สำนักพิมพ์รังสิต.
มาตาลักษณ์ เสรเมธากุล. (2562). หลักการคุ้มครองสิทธิเด็กภายใต้แนวคิดเกี่ยวกับประโยชน์สูงสุดของเด็ก. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศูนย์ข้อมูลและข่าวสืบสวนเพื่อสิทธิพลเมือง. (2559). Timeline หลังไทยถูกจัดอันดับ Tier 3 (ปี 2557-2559). https://www.tcijthai.com/news/2016/18/watch/6417.
สมชาย จำปาทอง. (2558). ปัจจัยที่มีผลต่อการกระทำเกี่ยวกับทรัพย์ของผู้ต้องขังในเรือนจำพิเศษธนบุรี: ศึกษาในแนวทางทฤษฎีความผูกพันทางสังคม ทฤษฎีการควบคุมตนเองและทฤษฎีการคบหาสมาคมที่แตกต่าง. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 26(2), 8.
สำนักงานยุทธศาสตร์ตำรวจ, กองแผนงานอาชญากรรม. (2554). คำสั่งสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ที่ 513/2554 เรื่อง โครงการตำรวจชุมชน ลง 23 สิงหาคม 2554. สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
สำนักงานยุทธศาสตร์ตำรวจ, กองแผนงานอาชญากรรม. (2555). แผนปฏิบัติการชุมชนสัมพันธ์และการมีส่วนร่วมของประชาชนสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2555. สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
สุพิศาล ภักดีนฤนาท. (2556). 4 Dimensions การบริหารงานสืบสวน. บริษัท กรีนแอปเปิ้ล กราฟฟิคปริ้นติ้ง จำกัด.
สุภัทรา ปกาสิทธิ์ วโรตม์สิกขดิตถ์. (2559). โครงการศึกษามาตรการที่มีประสิทธิภาพในการจัดระเบียบสังคม: ศึกษากรณีปัญหาเด็กแว้น. สำนักงานกิจการยุติธรรม.
องค์การสหประชาชาติ. (2533). อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก. http://humanrights.mfa.go.th/upload/ pdf/crct.pdf.
อริยพร โพธิใส. (2561). ความผิดเกี่ยวกับการอนาจารเด็กตามประมวลกฎหมายอาญา. จุลนิติ, 155-163.
เอ็คแพท อินเตอร์เนชั่นแนล. (2560). ความเข้าใจร่วมกันว่าด้วยการแสวงหาประโยชน์ทางเพศจากเด็กออนไลน์. เอ็คแพท อินเตอร์เนชั่นแนล.
Bayley, D. H. (2002). Law enforcement and the rule of law: Is there a trade off. Criminology and Public Policy, 2(1), 133-154.
Changwon, P., & Monica, D. B. (2011). Good policing: Instruments, models and practices. Asia-Europe Foundation.
Clark, R., & Hough, M. (1984). Crime and police effectiveness. Home Office Research Unit.
Domjan, M. (1996). The principles of learning and behavior. Thomson/Wadsworth.
KAFAAK [@KAFAAK]. (2560). การแถลงข่าวความร่วมมือในการต่อต้านการละเมิดทางเพศเด็กออนไลน์ระหว่าง Thai Hotline, Google และ TICAC. http://www.kafaak.com/2017/02/06/pr-partnership -between-thai-hotline-google-and-ticac/.
Kelling, G., Pate, A., Dieckman, D., & Brown, C. (1974). The Kansas City preventive patrol experiment: Technical report. Police Foundation.
Lovell, R. B. (1980). Adult learning. John Wiley & Sons.
Marsh, L., Melville, G., Morgan, K., Norris, G., & Cochrane, J. (2011). Crime and criminal justice. Routledge.
Organization for Security and Co-operation in Europe. (2008). Implementation of police related programmes: Lessons learned in South-Eastern Europe (SPMU Publication Series Vol. 7). OSCE.
Pate, T., Ferrar, A., Browers, R. A., & Loreace, J. (1976). Police response time: Its determinants and directs. Police Foundation.
US Department of Justice. (2000). Excellence in problem-oriented policing: The 2000 Herman Goldstein Award winners. National Institute of Justice. http://www.ncjrs.org/ pdffiles1/nij/185279.pdf.
Wolfzorn, M., Heckert, A., & Heckert, D. M. (2006). Positive deviance and social bond theory. Free Inquiry in Creative Sociology, 34(2), 107-121.
World Health Organization. (2020). Global status report on preventing violence against children 2020. https://www.who.int/teams/social-determinants-of-health/violence-prevention/global-status-report-on-violence-against-children-2020.
Zimring, F., & Hawkins, G. (1973). Deterrence. University of Chicago Press.